-
-
-
Το έργο του Όμηρου Γεωργιάδη «Χωρίς τίτλο» χαρακτηρίζεται από την εσωτερικότητα του χρώματος και τις λυρικές προεκτάσεις, την έντονη εξπρεσιονιστική γραφή του και την έμφαση στην οριζόντια διάταξη του θέματος.
-
Το έργο "Σπήλαιο" αποτελεί μια αφηρημένη σύνθεση στην οποία ο καλλιτέχνης εισάγει διαφόρων ειδών ύλες και αντικείμενα στη ζωγραφική επιφάνεια. Ο όγκος και οι υφές των αντικειμένων που χρησιμοποιεί δημιουργούν την αίσθηση της τρίτης διάστασης, ενώ η χρήση του χρώματος έχει βασικό ρόλο και αποτελεί αναπόσταστο μέρος της όλης σύνθεσης.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Η ανθρώπινη, και ειδικά η γυναικεία μορφή, αποτελεί το κύριο θέμα του έργου του Γιάννη Μόραλη. Το ακαδημαϊκό ύφος των αρχών της πορείας του, αντικατέστησαν, στη δεκαετία του '50, περισσότερο αφαιρετικές διατυπώσεις. Επιδιώκοντας, σύμφωνα με την ουσία του πνεύματος της κλασικής αρχαιότητας, την αρμονία και την ισορροπία της σύνθεσης, ο καλλιτέχνης επέλεξε τη γεωμετρία ως το ιδανικό μέσο απόδοσης του χώρου και των μορφών. Ο ρυθμός, η τάξη, η αποφυγή λεπτομερειών και περιγραφών και τα λιτά χρώματα που επιβλήθηκαν σταδιακά, μέσα από μια οργανική εξέλιξη, υπογραμμίζουν μια αρχαϊκή αίσθηση μεγαλοπρέπειας και πληρότητας.
-
Ο Ζογγολόπουλος ξεκίνησε ως παραστατικός καλλιτέχνης πριν φτάσει τελικά σε αφηρημένα έργα. Αρχικά, το θέμα που προτιμούσε ήταν η ανθρώπινη φιγούρα. Ακολούθησαν έργα που βασίστηκαν σε κάθετη διάταξη γεωμετρικών όγκων σύμφωνα με τις αρχές του κονστρουκτιβισμού. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 στράφηκε στην κινητική τέχνη, αξιοποιώντας τις δυνατότητες του φωτός και της κίνησης. Οι κατασκευές του από ανοξείδωτο χάλυβα ενσωμάτωσαν υλικά και αντικείμενα όπως μεγεθυντικούς φακούς, perspex, μεταλλικές ομπρέλες, καρφιά, πηγές και νερό, ενώ η μορφή του έργου καθοριζόταν σε μεγάλο βαθμό από την τυχαία κίνηση καθώς και από την εντύπωση του θεατή σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Τα έργα «Χωρίς τίτλο» του Γιώργου Ζογγολόπουλου της συλλογής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ανήκουν στην τελευταία φάση δουλειάς του καλλιτέχνη, στην οποία βασικό δομικό υλικό αποτελεί το ανοξείδωτο μέταλλο. Μικρής σχετικά κλίμακας, οι συνθέσεις αυτές ορίζονται από τις εναλλαγές του κενού και των όγκων υλικού με ταυτόχρονα έκδηλη τη δημιουργία φωτοσκιάσεων, ενώ ειδικά στην περίπτωση του γλυπτού από επιχρυσωμένο μπρούντζο (1993) κυριαρχεί η χρήση γεωμετρικών σχημάτων που αποπνέουν μια γεωμετρική αρμονία.
-
Ο Ζογγολόπουλος ξεκίνησε ως παραστατικός καλλιτέχνης πριν φτάσει τελικά σε αφηρημένα έργα. Αρχικά, το θέμα που προτιμούσε ήταν η ανθρώπινη φιγούρα. Ακολούθησαν έργα που βασίστηκαν σε κάθετη διάταξη γεωμετρικών όγκων σύμφωνα με τις αρχές του κονστρουκτιβισμού. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 στράφηκε στην κινητική τέχνη, αξιοποιώντας τις δυνατότητες του φωτός και της κίνησης. Οι κατασκευές του από ανοξείδωτο χάλυβα ενσωμάτωσαν υλικά και αντικείμενα όπως μεγεθυντικούς φακούς, perspex, μεταλλικές ομπρέλες, καρφιά, πηγές και νερό, ενώ η μορφή του έργου καθοριζόταν σε μεγάλο βαθμό από την τυχαία κίνηση καθώς και από την εντύπωση του θεατή σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Η ενότητα έργων «Χωρίς τίτλο» του Γιώργου Ζογγολόπουλου της συλλογής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ανήκουν στην τελευταία φάση δουλειάς του καλλιτέχνη, στην οποία βασικό δομικό υλικό αποτελεί το ανοξείδωτο μέταλλο. Μικρής σχετικά κλίμακας, οι συνθέσεις αυτές ορίζονται από τις εναλλαγές του κενού και των όγκων υλικού με ταυτόχρονα έκδηλη τη δημιουργία φωτοσκιάσεων, ενώ ειδικά στην περίπτωση του γλυπτού από ανοξείδωτο ατσάλι (1988) κυριαρχεί η χρήση γεωμετρικών σχημάτων που αποπνέουν μια γεωμετρική αρμονία.
-
Το έργο «Μικρός Δολοφόνος» ανήκει στην ομώνυμη ενότητα έργων του Δημήτρη Ξόνογλου, στην οποία ο καλλιτέχνης στην πραγματικότητα «αποβάλλει» το χρώμα από τις συνθέσεις του και στο προσκήνιο έρχεται η γραμμή, η οποία αποτελεί το βασικό δομικό στοιχείο. Η μοναδική υποψία χρώματος προέρχεται από τη διαλυμένη γομαλάκα, η οποία μοιάζει σαν να χρησιμοποιείται για τη στερέωση της γραμμής και του σχεδίου ολόκληρου.
-
-
Τα έργα του Σωτήρη Ζερβόπουλου της συλλογής του MOMus-Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης κινούνται στο πλαίσιο της γεωμετρικής αφαίρεσης. Με έντονες τις κονστρουκτιβιστικές επιρροές αποτυπώνει, αρχικά ζωγραφικά και στη συνέχεια ενσωματώνοντας και άλλα μέσα, υλικά και τεχνικές, συνθέσεις οι οποίες δομούνται από την αυστηρή γεωμετρία. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του κύκλου και του ημικυκλίου, φόρμα την οποία αντικατοπτρίζει, αναπτύσσει και πολλαπλασιάζει στα έργα του.
-
Το έργο «Αχαιός Ι» ανήκει σε μια περίοδο δουλειάς του καλλιτέχνη που εκτείνεται χρονικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960 και συγκεκριμένα από το 1960 έως το 1966 και η οποία χαρακτηρίζεται ως η εποχή του αφηρημένου εξπρεσιονισμού στο έργο του. Δουλεύει κυρίως σε ξύλο, αναπτύσσοντας ένα προσωπικό εικαστικό ιδίωμα, το οποίο συνδυάζει την αποφασιστικότητα της χειρονομιακής γραφής, την ενέργεια του action painting και την ένταση της βιωμένης εμπειρίας. Χρησιμοποιεί επάνω στην επιφάνεια του ξύλου ευτελή υλικά, όπως γάζες, ύφασμα, χαρτόνια, τα οποία είναι ήδη καμένα ή τα καίει στην πορεία, και στη συνέχεια επεμβαίνει «σκάβοντας» ακόμα και ξύνοντας την επιφάνεια προκειμένου να απελευθερώσει την ένταση της σύνθεσης. Η χρωματική κλίμακα είναι περιορισμένη και κινείται ανάμεσα σε δύο μονάχα χρώματα: στο πένθιμο μαύρο και το αιματηρό κόκκινο.
-
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Χρόνης Μπότσογλου δημιουργεί μια σειρά έργων, τα οποία επικεντρώνονται στην αποξένωση και στην αλλοτρίωση του ανθρώπου, διερευνώντας τον ρόλο του, όπως διαμορφωνόταν στην τότε σύγχρονη εποχή της διαφήμισης και της κατανάλωσης. Αντλεί τα θέματά του μέσα από αυτούς τους τομείς καθώς και από την κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα και τα αποδίδει με σχεδιαστική και χρωματική σαφήνεια, υιοθετώντας την κατεύθυνση του κριτικού ρεαλισμού που κάνει την εμφάνισή του τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας στην Ελλάδας και κύριος εκφραστής του ήταν η ομάδα «Νέοι Έλληνες Ρεαλιστές», μέλος της οποίας υπήρξε και ο Μπότσογλου. Υιοθετώντας τη χρήση διαμεσολαβημένων εικόνων, που έχουν ως στόχο την υπονόμευση και την άσκηση κριτικής σε κυρίαρχα πολιτισμικά πρότυπα, δημιουργεί έργα τα οποία μαρτυρούν τη διάθεσή του σχετικά με τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η ζωγραφική στη σύγχρονη κοινωνία της εικόνας, ταυτόχρονα όμως ασκούν και κριτική στη φωτογραφική αντικειμενικότητα. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και το έργο «Γυμνό» του 1968, που ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, και το οποίο η διαχωρισμένη ζωγραφική επιφάνεια φαίνεται σαν να αφηγείται διαδοχικές εικονογραφημένες ιστορίες: αποτυπώνει τρία διαφορετικά γυναικεία γυμνά: ένα υπερμεγέθες, το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ζωγραφικής επιφάνειας και το οποίο φαίνεται να προέρχεται από ανδρικό περιοδικό, το γυμνό σώμα της συντρόφου και συζύγου του Ελένης και τη μορφή μιας γυναίκας από μια φωτογραφία από χιτλερικό πογκρόμ.
-
Από τα πρώτα της ζωγραφικά έργα (1959-66) η Όπυ Ζούνη εστίασε την προσοχή της στη διερεύνηση της προοπτικής και της τρίτης διάστασης. Με τα πρώτα της γλυπτά (1969-72), καθαρά αφαιρετικά πλέον, προσανατολίζεται στα έντονα, πλακάτα χρώματα. Έκτοτε, το ύφος της χαρακτηρίζεται από αυστηρή γεωμετρία, εγκεφαλικότητα στην επιλογή χρώματος και στη σύνθεση των γραμμών και επιπέδων, ενώ συνήθης είναι η μετάβαση από τις δύο στις τρεις διαστάσεις. Οπτικές απάτες, ψευδαισθητικοί χώροι, που μεταβάλλονται ανάλογα με τη γωνία θέασής τους, αρχιτεκτονική αίσθηση του τόπου έκθεσης των έργων, αναπτύσσονται σε πίνακες, γλυπτά, κατασκευές και ενίοτε περιβάλλοντα.
Μετά το 1972 επανέρχεται στις δύο διαστάσεις του πίνακα και περιορίζει τα χρώματα καταλήγοντας σταδιακά στο λευκό και το μαύρο και στη δημιουργία ασπρόμαυρων ραβδώσεων, τις οποίες τοποθετεί σε ορισμένα τμήματα του πίνακα αποτελώντας έναν τρόπο απόδοσης της προοπτικής. Μειώνει το ύψος και το πάχος τους μεγιστοποιώντας κατά αυτόν τον τρόπο την αίσθηση του βάθους και της κίνησης, ενώ χρησιμοποιεί λαμπερά χρώματα, όπως το μπλε και το κόκκινο. Παράλληλα το φως χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει χωρικές οφθαλμαπάτες, οι οποίες μεταλλάσσονται ανάλογα με τη θέση θέασης, όπως στην περίπτωση του έργου «Γωνία-χώρος».
-
Το έργο του Όμηρου Γεωργιάδη «Χωρίς τίτλο 65/118» χαρακτηρίζεται από την εσωτερικότητα του χρώματος και τις λυρικές προεκτάσεις, την έντονη εξπρεσιονιστική γραφή του και την έμφαση στην οριζόντια διάταξη του θέματος. Είναι η εποχή που ο καλλιτέχνης δεν δίνει πλέον τίτλους στα έργα του αλλά σημειώνει μόνο αριθμούς, όπως και σε αυτήν την περίπτωση, 65/118, όπου ο πρώτος δηλώνει τη χρονιά δημιουργίας και ο δεύτερος τη σειρά με την οποία ζωγραφίστηκε μέσα στη χρονιά.
-
Στα έργα του «Αυτοπροσωπογραφίες και Σχόλια» ο Ξενής Σαχίνης συνεχίζει τις αναζητήσεις του σχετικά με τον ρόλο της εγχάραξης στην απόδοση της εικόνας που έχει ήδη ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και που τον έχουν οδηγήσει στη χρήση του plexiglas. Ο καλλιτέχνης εφαρμόζει την ακιδογραφία στο plexiglas, χρησιμοποιεί συχνά καθρέφτες τόσο για τον αντικατοπτρισμό του ειδώλου όσο και για τον πολλαπλασιασμό του, τεχνητό φως, εντάσσει τα ψηφιακά μέσα στις τεχνικές του.
-
Στα έργα του «Αυτοπροσωπογραφίες και Σχόλια» ο Ξενής Σαχίνης συνεχίζει τις αναζητήσεις του σχετικά με τον ρόλο της εγχάραξης στην απόδοση της εικόνας που έχει ήδη ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και που τον έχουν οδηγήσει στη χρήση του plexiglas. Ο καλλιτέχνης εφαρμόζει την ακιδογραφία στο plexiglas, χρησιμοποιεί συχνά καθρέφτες τόσο για τον αντικατοπτρισμό του ειδώλου όσο και για τον πολλαπλασιασμό του, τεχνητό φως, εντάσσει τα ψηφιακά μέσα στις τεχνικές του.
-
Τα έργα του Νίκου Σαχίνη της δεκαετίας του 1960 κινούνται στο πλαίσιο του αφηρημένου εξπρεσιονισμού και επιβάλλονται με την ένταση των χρωματικών επιφανειών και των γραμμικών στοιχείων, τους σκοτεινούς τόνους, τον επεκτατικό χώρο.
Κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980 η ζωγραφική του συνδυάζει παραστατικά και αφηρημένα στοιχεία, οι συνθέσεις του έχουν ως θέμα την ανθρώπινη μορφή και τη νεκρή φύση, ενώ εμφανής είναι η μνημειακότητα, η αρχιτεκτονημένη δομή και η χρησιμοποίηση καλλιγραφικών τύπων και γραφισμών.
